Μιλώντας με μένα

Και σου είπα ΄Αννα. Πάντα κάνεις όνειρα, ελπίζεις. Και στο τέλος τι ε; Πάντα τρως τα μούτρα σου. Πάντα τα όνειρα σου σε πληγώνουν. Σ’το πα κι άλλη φορά, θυμάσαι; Μου χες υποσχεθεί. Συνέχισες όμως να ονειρεύεσαι. Πήρες το ρίσκο. Και να ‘μαστε πάλι. Πληγωμένη Άννα, απογοητευμένη απτο κάθε τι και απομονωμένη. Μόνο κάτι μικρες αναμνήσεις απτο περσινό καλοκαίρι την κρατούνε όρθια ακόμα. Αντέχει ίσα-ίσα. Ζει με την ανάμνηση της περσινής της ευτυχίας, το παρόν δεν έχει τίποτα να της προσφέρει. Κρέμεται απτις αναμνήσεις, δεν έχει τιποτ’αλλο. Κ’έπειτα θυμάται..Θυμάται τα όνειρα της. Ήταν όμορφα όνειρα. Στο χρώμα που χει η θάλασσα λίγο πριν νυχτώσει. Απέραντα.Εύθραυστα. Δεν έπρεπε Άννα. Αφού στο χα πει. Οι άνθρωποι θα σ’απογοητέυσουν, δεν είσαι γιαυτόν τον κόσμο εσύ.  Άννα..πληγώθηκες ξάνα. Κι ολα αυτά, απο τι; Από αγάπη. Μόνο αγάπη..Βασίστηκες σε ανθρώπους, εμπιστεύθηκες, ονειρεύτηκες. Και αυτοί στα γκρέμισαν όλα, με το έτσι θέλω. Κάνε κουράγιο Άννα..την επόμενη φορά θα σαι πιο δυνατή

Advertisements

2 thoughts on “Μιλώντας με μένα

  1. Τα όνειρα δεν πληγώνουν, δίνουν ζωή. Η ζωή μας τα πληγώνει.

    Καλύτερα όμως να έχεις πληγές γιατί έζησες, παρά γιατί απλά πέθανες.

    Καλησπέρα Άννα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s