μ ο ί ρ α

Αν ήσουν χρώμα θα σουν πετρόλ. Απ’αυτό που περνάς ώρες να καταλάβεις αν είναι περισσότερο πράσινο ή μπλε. Και στο τέλος τα παρατάς.

Αν ήσουν άνθρωπος, θα ΄σουν  απ’αυτές τις κοπέλες που βλέπεις μια φορά στο μετρό, και σου μένουν για πάντα. Θα ‘χες κατάμαυρα μελαγχολικά μεγάλα μάτια, που ένα τους βλέμμα αρκεί να ερωτευτείς. Θα φορούσες ξεσκισμένες μπορντό αρβύλες ή μάλλον θα σουν ξυπόλητη, καλύτερα, και θα κράταγες μια πολύχρωμη σάκα με όλα τα καλά του κόσμου μέσα(κυριολεκτικά !).Τα μαλλιά σου, ποτέ χτενισμένα, θα ταν μακρυά, πάντα λυμένα και θα κάλυπταν το πρόσωπο σου βίαια. Δεν θα μιλούσες πολύ, θα σουν μοναχική, όχi όμως επειδή το επέλεξες αλλά επειδή κάποιος σε είχε ραγίσει και δεν μπόρεσες να ξαναεμπιστευτείς ποτέ. Κανείς δεν θα ξερε τι πραγματικά κρύβεις μέσα σου. Θα διάβαζες Καβάφη και Ελύτη από κάτι μικρά κιτρινιασμένα βιβλιαράκια αλλά θα άκουγες ροκ εν ρολ. Τα χέρια σου λεπτά και μαυρισμένα, θα βγαζαν μουσική σε κάθε σου κίνηση.

Αν ήσουν ποίημα θα ‘σουν ένα ξεχασμένο στο συρτάρι του Πόε, γραμμένο βιαστικά, μια χειμωνιάτικη νύχτα.

Αν ήσουν τραγούδι θα ‘σουν μια ατελείωτη μπαλάντα, με πολλά βιολιά και πιάνα, και που και που τον ήχο μιας σπασμένης κιθάρας.

Αν ήσουν κάτι, θα ‘σουν εγώ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s