στο πίσω μέρος του βιβλίου

Σου δωσα κάτι περισσότερο από τα πάντα, κάτι λιγότερο απ΄το τίποτα.

“Ήταν ένα απομεσήμερο του Σεπτέμβρη. Ένα μωβ απομεσήμερο του Σεπτέμβρη, που τα ηλιοτρόπια ήταν δακρυσμένα γιατί ο ήλιος τα χε ξεχάσει και ταξίδευε πίσω απ’τα σκούρα σύννεφα. Κουράγιο έλεγα μέσα μου. Μην ιδρώνεις. Την ξέρεις την πόρτα του. Ακόμα κι αν δεν φωνάξεις θα σ’ακούσει. Αφού στο είπε. Στ’ ορκίστηκε πως θα σε περιμένει.
Φώναξα δυνατά, ώσπου βράχνιασα. Χτύπησα δυνατά, ώσπου μάτωσαν τα χέρια μου. Κανείς. Στο διάλο Άννα. Την πάτησες άλλη μια φορά. Τι όμορφα που είναι τα μωβ απομεσήμερα του Σεπτέμβρη. Ακόμα κι αν ξέρεις πως αυτός που νόμιζες πως θα σε περίμενε, κρύφτηκε πίσω απ’τα σκούρα σύννεφα και…σε ξέχασε.”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s