Παλιές αγάπες.. ξεχασμένες αγάπες;

Σκεύτομαι ότι όσο περνάνε τα χρόνια και υποτίθεται ότι είσαι στην ηλικία του έρωτα , έτοιμος να αγαπήσεις και να αγαπηθείς, εκεί λίγο μετά το λύκειο, τόσο πιο ανίκανους για κάτι τέτοιο βλέπω τους πάντες και εμένα ίσως. Γιατί οι περισσότεροι έχουμε έναν έρωτα που έμεινε πίσω, τον πρώτο ίσως που δώσαμε τα πάντα γιαυτόν και που αν γυρνούσε θα τα παρατούσαμε όλα. Πόσο εύκολο είναι να έχεις τη δύναμη να νιώσεις έντονα, δυνατά συναισθήματα την επόμενη φορά; Δεν μοιάζουν πιο φθαρμένα; Δεν φοβάσαι λίγο περισσότερο; Τα πρώτα είναι πάντα τα καλύτερα, τα πιο αγνά.

Περπατώ μαζί σου και κοιτάς ένα graffity σε τοίχο. Στο χε γράψει μια παλιά κοπέλα σου. Σταματάς , το κοιτάς για λίγο κι ύστερα έρχεσαι δίπλα μου ξανά. Πόσο θα θελα να μην υπήρχε καμια πριν απο μένα, καμιά που να σου τη θυμίζουν μικρές λεπτομέριες. Δεν μπορώ όμως να πω τίποτα. Άλλωστε και γω παθαίνω το ίδιο με κείνον.. Τώρα όμως, εμείς οι δύο, όχι πια οι παλιές μας αγάπες, εμείς οι δύο, πως γίνεται να αγαπηθούμε λίγο περισσότερο από κάθε προηγούμενο, να χαθούμε μέσα σε έναν καινούργιο έρωτα; Και να θέλω σ’όποια έρθει μετά απο μένα να βλέπεις τη μορφή μου, να με θυμάσαι, να με σκεύτεσαι.. Όπως μάλλον ήθελε και η κοπέλα που έγραψε το graffity.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s