Θεσσαλονίκη, περίμενε με ένα χρόνο ακόμα…

Θέλω να φύγω απο δω. Δε μου αρέσουν οι άνθρωποι, δε μου αρέσει το κλίμα,δε μου αρέσει τίποτα. Μόνο πονάω. Μόνο στεναχωριέμαι. Έχει πεθάνει η ομορφιά εδώ. Δε ζουν άνθρωποι όμορφοι, χαρούμενοι, με όρεξη για ζωή. Δε ζουν άνθρωποι που θέλουν μόνο να ερωτευτούν και τίποτα άλλο.
Μόνο αργά το βράδυ είναι όμορφη η πόλη αυτή.  Όταν όλοι αυτοί οι γκρίζοι άνθρωποι κλείνονται στα σπίτια τους και αφήνουν να ξεπροβάλλει για λίγο το φεγγάρι. Αφήνουν την πόλη να φωτιστεί..Μη μου μιλάς.. Άσε με λίγο να χαζέψω τη φωτισμένη αυτή πόλη, τόσο όμορφη φαντάζει μακριά απο τους αραχνιασμένους αυτούς ανθρώπους! Πιάσε το χέρι μου..Άκουσε λίγο τον αέρα που φυσά μέσα απο τα δέντρα, κατάμαυρα απ’ τη νύχτα, σα φιγούρες τεράτων..Κοίταξε τα μάτια μου, σου ζητάω να φύγουμε. Πάμε πριν το πρωί..Πάμε πριν έρθουν οι γκρίζοι άνθρωποι να σβήσουν τον έρωτα μας..Έλα να πάμε σε μια πολη που δε  φωτίζεται μόνο απο το φεγγάρι τη νύχτα. Φωτίζεται απο τις λαμπερές, χρυσές ψυχές των ερωτευμένων ανθρώπων που την
κατοικούν.
Tης αγαπημένης μου φίλης και συμπαραστάτριας στον αγώνα, Λωρέττας Μπενέκου
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s