Αχτίδα, πάει να πει ελπίδα

tumblr_n5kfjgXaKJ1r1p5gvo1_500

 

Ψίθυροι

“Τι ζητώ εδώ; Με τόση αγωνία, τί , στο καλό , ψάχνω;

Προς τα πού πηγαίνω; Γαμώτο μου, άλλη μια φορά”

Όλα θολά

Όλα δειλά

Ζωές κρυμμένες πίσω από επίμονα δάχτυλα

Τσαλακωμένα με μανία όνειρα

κείτονται στον κάδο σκουπιδιών μου

Απεγνωσμένες σιωπές..

Το κλείσιμο του διακόπτη στο δωμάτιο

για να μείνεις μόνος στο σκοτάδι

γιατί ίσως έτσι να ναι καλύτερα

λυτρωτική ελευθερία, να μη βλέπεις τίποτα, να μη θυμάσαι

– Πάντα θα βρίσκω καταφύγιο στο σκοτάδι –

Χαμένες μελωδίες στο αχανές μυαλό μου

Όλα θολά

Όλα δειλά

Το ρολόι, κολλημένο στον τοίχο, ο χειρότερος εχθρός μου

Το σκυλί που γεύεται τις πρώτες σταγόνες καλοκαιρινού ήλιου

ο καλύτερος μου φίλος.

Είμαι το παιδί που ακούει μουσική απ’το χτύπημα των χεριών του

στα κάγκελα του σχολείου

είμαι το παιδί που ανοίγει την κουρτίνα στην τάξη, να αφήσω τον ήλιο να δώσει λίγο απ’το φως του στη σκέψη μας.

Το αεράκι μπερδεύει τις σελίδες του βιβλίου μου, τις σκέψεις μου

οι πολυκατοικίες μου κρύβουν το ηλιοβασίλεμα.

Ψάχνοντας διαρκώς μια αχτίδα

είμαι εγώ και τίποτα άλλο,

ξερό και διάφανο:   εγώ

εγώ που τα βλέπω όλα θολά, όλα δειλά

εγώ που ξέρω..

ότι η μέρα που θα δούμε το ηλιοβασίλεμα δεν αργεί

και θα μαστε  εσύ και ‘γω,  που θα το δούμε πρώτοι.

 

 

                                                                                                  Άννα Νικολαΐδου

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s