Γιατρικό

Πήγε μεσάνυχτα και δεν το πήρα χαμπάρι. Πως πέρασε κι αυτή η μέρα; Ούτε κατάλαβα. Ούτε θυμάμαι τι έκανα τόσες ώρες. Κούραση. Τα πόδια μου αρνούνται αποφασιστικά να με κρατήσουν, το κεφάλι μου το νιώθω σα βαρίδιο πάνω μου,υπολείμματα σκέψεων με τριγυρνούν, ξέχασα κι αυτό, μου διέφυγε το άλλο -τί θα προλάβω αύριο;- ζαλίζομαι..

Ξαπλώνω και μια δόση παραδείσου διαπερνά το κορμί μου. Βαθιά ανάσα. Αυτό ήταν για σήμερα, αύριο πάλι. Νιώθω άρρωστη απ’τα άγχη και τις ανασφάλειες μου. Κάτω απ’το μαξιλάρι, να το, το γιατρικό μου. Μια μικρή κουταλιά, ίσα ίσα, να κοιμηθώ ήσυχα και να ηρεμίσω :

”O ήλιος βασίλεψε, θάμπωσαν τα βουνά, οι οροσειρές του μυαλού μου κρατούν ακόμα λίγο φως στην κορφή τους, μα η άγια νύχτα πλακώνει, ανεβαίνει από τη γης, κατεβαίνει από τον ουρανό και το φως ορκίστηκε να μην παραδοθεί, μα το ξέρει, σωτηρία δεν υπάρχει, δεν θα παραδοθεί….μα θα σβήσει.”

Καζαντζάκης- Αναφορά στον Γκρέκο, για απόψε, με γιάτρεψε..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s