ήταν απ΄αυτούς

Όλα τα χαμένα όνειρα  μου ήταν μέσα στα μάτια του. Μια αχτίδα του ήλιου που έπαιζε με το κορμί του και έκανε τα δάκρυα του να στραφταλίζουν εκείνο το πρωινό,- καλοκαίρι ή χειμώνας να ταν; Θυμάμαι μόνο τα μάτια του-

Φυλούσε μια ιστορία, μια θλίψη καλά μέσα του, στα χείλη είχε αποτυπωθεί το σχήμα του τσιγάρου, χείλη που άλλοτε έλεγαν ότι θα αλλάξουν τον κόσμο..

Σπασμένο χαμόγελο, νοσταλγικό, πληγωμένο απο κάτι άπιαστο, αόριστο.

Ήταν απο αυτούς που περπατάνε μόνοι, απ’αυτούς που δεν ξεχνάνε, απ’αυτούς που κοιτούν τ’ αστέρια, βλέπουν όλη τη ζωή τους μπροστά στα μάτια τους και μετανιώνουν για όλα .

Έφυγε νωρίς.

Μπορεί να μην υπήρξε και ποτέ.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s