Όλα, όλα, όλα. Μαζί

“Φως λιγοστό σ’ένα πεζούλι

ένα γεράνι σ’έναν εξώστη

στο γιαλό κάποιο πανί

γαλάζιοι, διάφωτοι, ατέλευτοι ουρανοί

-αυτό μου φτάνει.”

είχα δει αυτά τα λόγια πριν κάτι χρόνια στη βιβλιοθήκη και μου ‘μειναν να σκέφτομαι, μου φτάνουν;

Μου έφταναν. Ώσπου ήρθες εσύ και απλά σε ό,τι ήθελα να ζήσω μπήκες και συ, τόσο απλά μέσα, σα να ήσουν πάντα. Ήσουν ένα γλυκό φύσημα του αέρα μέσα στην ατμόσφαιρα που περιγράφεται παραπάνω. Πάντα εκεί.

Δε μπορώ πια να πω τίποτα χωρίς εσένα σε μια γωνιά της σκέψης μου. Θα το ξαναπώ: είναι σα να σουν πάντα εκεί.  Και πια τα λόγια μου είναι πιο ολοκληρωμένα , σα να ελευθερώθηκα και μπορώ πια να μιλήσω με τελείες και όχι κόμματα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s