ερώτημα ζ

Υπεράνθρωπος ή λάτρης του μέτρου;

Γιατί να μη νιώσω υπεράνθρωπος

και να αρπάξω τη ζωή

να της κλέψω τους πιο γλυκούς καρπούς της

του απαγορευμένου, του όχι και του μη

στεφάνι στα μαλλιά της ,γεμάτο ταξίδια και δρόμους άγνωστους,να της χαρίσω

και με αχορταγία  βαθιάς αγάπης να τη γδίνω

σαν έρωτα αδικοχαμένο

ή μήπως

να καθίσω ήρεμα δίπλα της και να τη χαιδεύω απαλά -με μέτρο

προσέχοντας πάντα μην υπερβάλλω

τραγουδώντας της σιγανά τραγούδια για όνειρα μου απραγματοποίητα;

πως να το πείς εν τέλη;

αχορταγία ή δίψα για ζωή;

Κραυγή

Πόσες φορές έκλαψες σιωπηλά, γυρνώντας το κεφάλι, κοιτώντας αλλού με τα δάκρυα σου;

Κινήσεις απόλυτα ήρεμες, αργές και μέσα σου; Ουρλιαχτά

Πόσα “Τελοσπάντων” αρκούν για να φωνάξεις;

#2

dk31721

Την έζησα την μοναξιά
την επιδίωξα
την προστάτεψα
την κουβαλούσα πάντα μαζί μου σαν να ήταν ο μεγαλύτερος θησαυρός μου
και εν τέλη την αγάπησα…
Και τότε εμφανίστηκες εσύ
και τώρα πια την τρέμω …

View original post

Μια αυτοσχέδια Ιθάκη

Και φτιάχναμε αστερισμούς, νεφελώματα και γαλαξίες μαζί

βάζοντας τ’άστρα ένα ένα

δημιουργούσαμε κόσμους δικούς μας, που μόνο εμείς καταλαβαίναμε

και συναντιόμασταν τα βράδια στα όνειρα σου

και όταν αποκοιμιόμουν μόνη, σε ένιωθα δίπλα μου να με αγκαλιάζεις

και να μου λες πάμε βόλτα σε κάποιο όνειρο

και μες τους δικούς μας κόσμους επινοούσαμε δικούς μας χαρακτήρες

και πηγαίναμε σε ατέλειωτα μουσεία και κάστρα

και κάθε μέρα είχε τις δικές μας ώρες, φτιάχναμε το δικό μας χρόνο

και πηγαίναμε στα πιο ψηλά βουνά και βλέπαμε τον κόσμο μας να απλώνεται

και μιλούσαμε για όλα τα ταξίδια που μας περιμένουν…

Για όλα εκείνα που φανταζόμασταν μαζί

Γιαυτά

ό,τι και να γίνουμε εμείς οι δυό

ο κόσμος μας , ο γεμάτος άστρα, ταξίδια, βιβλία,

γεμάτος εμάς, τις επινοήσεις μας και τα όνειρα μας

θα ναι πάντα δικός μας

και  θα επιστρέφω πάντα εκεί

 

Ποια είναι η κατάσταση ελευθερίας;

Στρατής Φάβρος - Strates Fabbros

Ποια είναι η κατάσταση ελευθερίας;

Ρωτώ γιατί νόημα δεν έχει μια απόφαση
Αλλά η διερεύνηση της

Δείξτε μου μια αμετακίνητη σταθερή
στο βάθρο της δεσπόζουσα και
κορυφαία δίχως αλλαγή ή δίχως πρόοδο
θέση

Σε όλη μας τη ζωή αποφασίζουμε
Αυτό εκείνο, αριστερά δεξιά

Σε όλη μας τη ζωή αδικούμε και αδικούμαστε
μοιραία

Σημασία έχει ως προς αυτό μια ρομαντική επιμονή
στη διασαφήνιση του δίκαιου

ως μια επίταση ελευθερίας
ως ένας σημαντικός ψίθυρος στη βουή

Στρατής  Φάβρος

Carlo Scarpa (architect) - Brion-Vega Cemetery, Near Treviso, Italy, 1970-2

View original post

Όλα, όλα, όλα. Μαζί

“Φως λιγοστό σ’ένα πεζούλι

ένα γεράνι σ’έναν εξώστη

στο γιαλό κάποιο πανί

γαλάζιοι, διάφωτοι, ατέλευτοι ουρανοί

-αυτό μου φτάνει.”

είχα δει αυτά τα λόγια πριν κάτι χρόνια στη βιβλιοθήκη και μου ‘μειναν να σκέφτομαι, μου φτάνουν;

Μου έφταναν. Ώσπου ήρθες εσύ και απλά σε ό,τι ήθελα να ζήσω μπήκες και συ, τόσο απλά μέσα, σα να ήσουν πάντα. Ήσουν ένα γλυκό φύσημα του αέρα μέσα στην ατμόσφαιρα που περιγράφεται παραπάνω. Πάντα εκεί.

Δε μπορώ πια να πω τίποτα χωρίς εσένα σε μια γωνιά της σκέψης μου. Θα το ξαναπώ: είναι σα να σουν πάντα εκεί.  Και πια τα λόγια μου είναι πιο ολοκληρωμένα , σα να ελευθερώθηκα και μπορώ πια να μιλήσω με τελείες και όχι κόμματα.

φοιτητές *

Η ομορφιά των άγνωστων ανθρώπων στο λεωφορείο, στο δρόμο, στο πανεπιστήμιο, στο μπαρ, στις βόλτες. Η ομορφιά των φώτων της πόλης όταν κάθεσαι στο λιμάνι, τ’όμορφο της χάος..Η ομορφιά της ηρεμίας του σπιτιού μες τη βουή του κόσμου. Η ομορφιά της νεότητας, της προθυμίας για όλα, θέλω να τα δω όλα, να τα κάνω όλα και αυτό τόσο περιέργως όμορφα με πνίγει. Η ομορφιά των παλιών φίλων που σ’ακολουθούν και σ’αυτό το ταξίδι, των νέων που ξεκινούν μαζί σου. Η ομορφιά των κόσμων που ανοίγονται μπροστά σου, τρέχα να τους δεις όλους! μια φωνή μέσα μου. Και το ξέρω, το ξέρω ότι ποτέ δε θα τα δω όλα, ποτέ δε θα τα προλάβω όλα.. μα, το αντέχω;