Two cities

Με κομμένη την ανάσα βλέπω κάποιον που σου μοιάζει
Το σχήμα των αυτιών του από πίσω
Η πλάτη του και τα χέρια
Το περπάτημα προδίδει ότι είναι κάποιος άλλος
Ένας τυχαίος σωσίας στο μετρό
Και όμως τα πόδια μου κόβονται
Η ανάσα μου βαραίνει
Και πάω πιο κοντά
Να επιβεβαιώσω
Έξι μήνες σε μια στοιχειωμένη πόλη
Την πόλη που είμαστε και οι δυό πιο κοντά από ποτέ
Και πιο χώρια
Νομίζω ότι παίρνουμε λεωφορεία προς αντίθετες κατευθύνσεις
Κάθε μέρα , Ίδια ώρα
Όπως κάποτε ψάχναμε τα δευτερόλεπτα που συμπιπτουμε
Τώρα διασχίζουμε τους ίδιους δρόμους
Και δε σε έχω δει ποτέ